Samen onderweg naar Konya
De wandelkaravaan trekt verder door het Turkse landschap, waar elke dag nieuwe verhalen ontstaan tussen de rood-wit gemarkeerde paden en ontmoetingen onderweg. Het begint allemaal met de mensen: Fikri, onze trouwe manusje-van-alles, mist zijn rookmaatje Rina maar houdt moedig vol. Ondertussen zorgt Mehmet, onze hondenfluisteraar, ervoor dat viervoeters ons niet als indringers zien – zelfs niet toen we tijdelijk een ‘leeuw’ genaamd Aslan meeliepen die later gewoon Dobby bleek te heten.
In de karavaan lopen kleurrijke figuren die elk hun steentje bijdragen. Meryem, René en Tielleke vormen een onafscheidelijk trio dat niet alleen de weg vindt, maar ook de keukens onveilig maakt met eenpansgerechten. Anneke zaait onderweg bloemen, alsof ze een spoor van vrolijkheid achterlaat, terwijl Victor en Hetty de verhalen van de tocht vangen in woorden en collages. Anna loopt daar licht en luchtig tussendoor, op de adem van Rumi.
Ondertussen krijgt de route zelf steeds meer vorm. Met kwasten en blauwe schriften werken we aan betere markeringen, en dankzij donaties komen er nieuwe bordjes bij – zoals die van Cecilia en Annelies, die precies aangeven hoeveel kilometer er nog te gaan is. Dorpen stellen hun deuren open, theeapparaten pruttelen, en op een mooie bergweide met uitzicht dat alle vermoeidheid doet vergeten, hangt nu trots een ‘Refugio’-bord.
Het is een reis van kleine overwinningen, gedeelde grappen en onverwachte vriendschappen. Wie meer wil lezen over onze avonturen, kan terecht op de blogs van Rina, Victor, Iris en Sedat. Maar het mooiste verhaal schrijven we samen, stap voor stap, richting Konya.
Want zoals altijd gaat het niet om de bestemming, maar om de weg ernaartoe – en de mensen met wie je hem loopt.
Voor meer tranen (van het lachen), blaren (van het lopen) en theewijsheid (van Mehmet):
Dat elke stap lichtvoetig is, elke heuvel een vergezicht ontsluit, en elke hond die we tegenkomen … een vriend van Mehmet mag zijn.
Inshallah tot bij het volgende bordje!
